*-*--หนูโอ๋มีเรื่องเล่า-....เย้+-+-+-+

การเรียนในระดับพรีคลินิก สำหรับข้าพเจ้า

ได้ปิดฉากลงอย่างสวยงาม

แม้ว่าระหว่างทางจะมีอุปสรรคบ้างอะไรบ้าง

แต่ตอนนี้เราก้อสามารถที่จะผ่านมันมาได้แล้ว

เย้ๆๆๆๆ ตบมือให้ตัวเอง

จะขึ้นคลินิกแล้วคงมีอะไรเปลี่ยนแปลงมากมาย

ทั้งการเรียน การใช้ชีวิต

ก้อคงจะต้องสู้กานไปแหล่ะเนอะ

ต่อไปเวลาส่วนตัวก้อคงจะน้อยลง

แต่เวลาเพื่อที่เราจะได้ทำเพื่อคนอื่นจะมีมากขึ้น

ดีออกเนอะ

คราวนี้จะได้เข้าใกล้ความเป็นหมออีกนิดแล้วสินะ

ดีใจจังเลย

เย้

 

 

วันนี้ฉันมีรายชื่ออยู่ใน 10 คน ที่สอบไม่ผ่านรายวิชาอินโทรเมด

ทีแรกที่รู้ยอมรับว่าตกใจ ว่าไปทำอีท่าไหนถึงตกได้

นั่นน่ะสิ นะ ??????????

เพราะเป็นวิชาที่ฉันก็อ่านไปสอบเหมือนกับชาวบ้านทั่วไป

แต่ผลที่ออกมาคือ ฉันกลายเป็น 10 คนสุดท้ายที่ต้องไปสอบใหม่

มันเคว้งคว้าง มันแย่ และรู้สึกว่าตัวเองคือตัวประหลาด

เป็นความรู้สึดต่ำต้อย ตกต่ำ หรืออะไรก็ไม่รู้

ตอนนี้คิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น

ได้แต่นั่งเสียใจ นั่งโทษตัวเอง และอับอายกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น

ฉันเกลียดตัวเอง   เกลียดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ก็เพราะว่าความผิดพลาดครั้งนี้มันเป็นเพราะฉันเอง ตัวฉันเองคนเดียว

ที่มีความสามารถไม่พอ หรือพูดง่ายๆ ก็คือโง่นั่นเอง

ฉันพยายามอย่างมากที่จะไม่ร้องไห้ที่คณะ

แต่มันก็ยากเย็นเหลือเกินสำหรับคนอ่อนแออย่างฉัน

ฉันไม่อยากพบปะผู้คน ไม่อยากทำอะไรทั้งสิ้น

ฉันเดียวดาย สิ้นหวัง และรู้สึกว่าตัวเองไร้ค่ามากเหลือเกิน

ฉันไม่รู้ว่าต้องร้องไห้มากเท่าไรมันถึงจะพอ ไม่รู้ว่าต้องงงกับมันไปอีกนานแค่ไหน

และต้องใช้เวลามากแค่ไหนฉันถึงจะเอามันออกจากความคิดของฉันได้

ตอนนี้ฉันผิดหวังกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น ฉันไม่กล้าจะไปพบหน้าเพื่อนๆ

ฉันรู้สึกเสียใจที่ทำให้บรรยากาศโต๊ะกินข้าวในตอนเที่ยงแย่ลง

ฉันเสียใจที่อาจจะทำให้เพื่อนๆต้องมานั่งรอฉันคนเดียวในกลุ่มที่สอบไม่ผ่านหลังเลิกเรียน

ฉันเสียใจที่ฉันอุตส่าเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อตั้งใจเรียนมากขึ้น

และตัดเรื่องฟุ้งซ่านออกไปจากหัวได้จนแทบไม่เหลืออยุ่แล้ว

ฉันงงไปหมดกับสิ่งที่เกิดขึ้น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ฉันยังทำดีไม่พอหรือกับการอ่านหนังสือและทุ่มเทเพื่อวิชานี้

นั่นน่ะสินะ?????ฉันไม่เข้าใจ

ฉันกลัวที่จะดำเนินชีวิตต่อไป........

ฉันสูญเสียความมั่นใจ และฉันเองก็รู้สึกสิ้นหวังเหลือเกิน

ช่วงเวลาที่ฉันคิดวางแผนว่าจะกลับบ้านที่ฉันแสนจะคิดถึงก็พังทลายลงต่อหน้า

เพราะมันกลับกลายมาเป็นวันที่ฉันต้องไปสอบแก้ที่องครักษ์

วันนี้ ฉันเข้าใจแล้วจริงๆถึงความรู้สึกที่เป็นแก่นแท้ของความเศร้าจากความผิดหวังในตัวเอง

และแล้วฉันก็อ่อนแออีกครั้ง.............

ฉันจะทำอย่างไร

 

 

 

 

 

 

 

   เป็นช่วงแห่งการนิ่งเฉย ปิดหู ปิดตา ของเราเนื่องจากสอบเยอะ เรียนหนักดังนั้นเวลาของการฟุ้งซ่านเราก้อเลยน้อยลง

ซึ่งมันก็ดีเหมือนกานนะเนี่ย เพราะช่วงนี้รู้สึกว่าไม่มีเรื่องให้ปวดใจนัก แม้ว่าใครจะทำอะไรให้ก็ตาม แต่ก้อย่างที่บอก

ปีนี้เราคือ น้องโอ๋คนใหม่ ที่ไม่ใช่ตัวสำรองของใคร  ไม่ใช่ตัวตลกของใครๆแล้ว ดังนั้นก้อต้องขอโทดนายฮาเฮด้วยแระกานนะ

สำหรับบางคำพูดที่น้องโอ๋อาจจะพูดแรงไปหน่อย  แหะๆๆ เอาเป็นว่าถ้าเราหายดีแล้วจะไม่พูดจาอะไรแรงๆแบบนั้นอีก

ถ้านายได้เข้ามาอ่านก็ขอบอกอีกทีนะว่า อ่ะล้อเล่น  อิอิ ....

   สัปดาห์ที่ผ่านมาไปเรียนวิชา Introduction to medicine ที่องครักษ์มา  4 วัน  เป็นความรู้สึกที่ดีมากกว่าร้ายนะ เพราะเรา

ชอบสไตล์การเรียนแบบคลินิกมากกว่าจิงๆ แต่สิ่งที่ไม่ค่อยชอบคือความเอาแต่ใจของอาจารย์หลายๆท่านๆ(หวังว่าคงไม่มีใครมาอ่านนะ)ไม่รุ้ดิ เราว่าถ้าต้องการให้นักเรียนมีความตรงเวลา อาจารย์ก้อควรจะตรงเวลาบ้าง แต่ก้อนะ เราเป็นผู้น้อยนี่นา ทำอะไรไม่ได้หรอก

นอกเสียจากการทำใจยอมรับว่าเรามีอำนาจการตัดสินใจที่ต่ำกว่า ดังนั้นก้อต้องนอบน้อมกานไปตามระเบียบ จิงมั้ย แต่ก็ทำให้รู้จักตัวเองมากขึ้นนะ ซึ่งก้อถือเป็นด้านที่น่ากลัวเหมือนกาน นั่นก็คือเราเป็นคนใจร้อนและความอดทนต่ำมาก แค่อาจารย์มาสอนช้าหรือปล่อยlate 15นาที เราก้อเริ่มจะร้อนแล้ว มันรู้สึกอึดอัดๆ อยากจะบอกเขาว่าให้ช่วยดูเวลาด้วย อารายปามานนี้ แต่มันก้อทำไม่ได้อ่านะ คงได้แค่อดทนอดกลั้นและทำตัวให้ชินเท่านั้นเอง เนี่ยก้อกะว่าถ้ามีเวลาจะไปเข้าวัดปฏิบัติธรรมสัก 2-3 วันก่อนขึ้นปี 4 เหมือนกาน เพื่ออารมณ์จะได้สงบๆหน่อย เราว่าถ้าได้ไปนั่งสมาธิ สงบๆ อะไรๆก้อน่าจะดีขึ้นหว่ะ  เอาเป็นว่าถ้ามีเวลาจะต้องไปให้ได้

อ่อ เมื่อวานไปดูนังปอยแสดงละครเวทีที่หอประชุม มธ ด้วย  โห  เพื่อนเราเก่งมาก ตีบทแตกสุดๆ เล่นเอาร้องไห้ตามเลยทีเดียว ดูจบก้อไปกินข้าวที่ร้านอาหารเกาหลีแถวถนนพระอาทิตย์ เป็นร้านของคนเกาหลีเลยอ่ะ บรรยากาศดีมากๆ อาหารก้ออร่อย จากนั้นก้อเต่ไป หออีอ้วนแถสเพชรบุรี 6 ไปเจอ แทน เฟิร์น โอม เพราะต้องเอาเสื้อเชียร์ไปให้พวกมัน คุยกานนิสหน่อยแล้วก้อนั่งtaxiกลับหอ หลับเปนตายเลยแหล่ะ

อ่อ อัปเดตล่าสุด วันนี้ไปงาน 4 เข็ม มา แต่ดูเหมือนเปนงาน 2 เข็มยังงัยไม่รุ้ เพราะว่าเราเหนแค่พระมงกุฏ กะ มศว เปนส่วนใหญ่

เราไปแค่งานตอนกลางคืนซึ่งมีการแสดงของน้องปี1  แล้วก้อของพระมงกุฏด้วย  งานนี้ขอบอกว่าน้องๆปี 1 เจ๋งมาก  อีกอย่างอยากจะขอชมน้องจ๊อบน้องรหัสสุดสวยของเราด้วยว่าเป็นน้องที่น่ารักมากจริงๆ ขอบคุนจ๊อบมากนะที่กล้าให้พี่แต่งหน้าให้  แกเต้นเก่งมากแล้วก้อสวยสุดแล้วในงานนี้ โอ้ยย ภูมิใจหว่ะมีน้องรหัสน่ารัก   สำหรับวันนี้เริ่มเหนื่อยที่จะพิมแระ ต้องขอลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบINtro med ที่จะสอบวันจันทร์ก่อนหล่ะค่ะ บายๆๆๆๆ

 

 

 

 

 

 

ช่วงนี้ต้องขอยอมรับว่าเรียนหนักมาก

สอบแบบเยอะสุดๆไปเลย

เวลาส่วนใหญ่หมดไปกับการอ่านหนังสือ แกะเทป และแอบเล่นเนต

แต่ก้อต้องยอมรับอีกอย่างนึงว่า เป็นช่วงที่ตั้งใจเรียนมากที่สุดในชีวิต

ต่างจากตอนเรียนปี2มากมายเลยนะ

ตอนั้นรู้สึกว่าเรียนไปก้อชิวๆมากเลย เกรดจะเปนงัยก้อช่าง

ขอแค่ผ่านๆไปวันๆ

แต่ตอนนี้เริ่มอยากที่จะตั้งใจเรียนมากขึ้น

เวลาไปเรียนก็อดทนมากขึ้น ง่วงก้อพยายามไม่หลับ

อื้ม  คิดไปคิดมา ชั้นก็พยายามมากขึ้นตั้งเยอะเลยนะเนี่ย

แต่ความพยายามทั้งหมด

แทบไม่เป็นผลอะไรเลย

เหอะ

ตลกมั้ยหล่ะ

เมื่อคืนนั่งอ่านคอมเมดด้วยอารมณ์ที่ค่อนข้างจะแสนนนนนเหนื่อยหน่าย

ซึ่งนี่เป็นความรู้สึกท้อแท้ครั้งยิ่งใหญ่ของเราที่เกิดขึ้นจากอะไรก็ไม่รู้

พยายามนั่งคิดนะว่ามันเพราะอะไรเหรอ เพราะเรายังพยายามไม่มากพอ

เพราะสิ่งต่างๆมันยุ่งยากมากขึ้นทำอะไรไป ตั้งใจมากขึ้นเท่าไรมันก้อยังห่วยเหมือนเดิม

เพราะใกล้สอบคอมพรีแล้วยังอ่านไม่ถึงครึ่ง เพราะเรียนๆไปแล้วรู้สึกตัวเองไม่ได้มีความรู้อะไรเลย

หรือเพราะขีดความสามารถของเรามันได้มากที่สุดแค่นี้   เฮ้อ.......

คิดไปคิดมาก็ปวดหัว เพราะไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร

สงสัยเพราะเครียดมากไปแหล่ะมั้ง จิตใจก็เลยฟุ้งซ่าน

นับรวมความผิดหวังหลายต่อหลายครั้ง ความกดดันจากหลายเรื่องทางด้านการเรียน

และระยะเวลาที่ใกล้การสอบใหญ่เข้ามาทุกที

ถึงตอนนี้ เราเอง ไม่เหลือกำลังใจเลยด้วยซ้ำที่จะหวังให้ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี

จากเดิมที่แต่ไหนแต่ไรมา เราเป็นคนที่มีความคิดว่า "ถ้าคนเรามีความตั้งใจ อะไรๆมันก็จะต้องดีขึ้น"

พอมาวันนี้ เราไม่กล้าจะเชื่ออย่างนั้นอีกแล้วแหล่ะ 

เราเองก็ตกใจเหมือนกัน ที่มาพบว่าตัวเองกลายเป็นคนสิ้นหวังคนนึงไปแล้วหรือเนี่ย

.....................................................................................................................

ไม่หรอก มันก็ยังไม่ถึงขั้นสิ้นหวังหรอกมั้ง มันก็น่าจะแค่เป็นการท้อแท้ครั้งยิ่งใหญ่แค่นั้นแหล่ะ

ตอนนี้เลยปลงมาก  ไม่ค่อยมีแรงฮึดอะไรเท่าไรแล้ว

การสอบคอมพรีที่กำลังจะมาถึงนี่ก็คงต้องปล่อยให้มันเป็นไปตามยถากรรม

ซึ่งตอนนี้น้องโอ๋ไม่มีความเชื่อว่าตัวเองจะสามารถสอบผ่านมันไปได้อีกแล้ว

ฟังดูก้อเหมือนกลไกล defense machanism ที่พยายามคิดเผื่อไว้เลยเนอะ

แต่จะทำยังงัยได้หล่ะ เพราะทั้งหมดนี้มันก็เป็นความผิดของเราคนเดียวล้วนๆ

ที่ไม่ยอมอ่านสะสมตั้งแต่เนิ่นๆ

ทั้งๆที่รู้ว่าการเรียนตัวเองก็ห่วย  เฮ้ออออ

ทำไงดี

เดินไม่ถูกแล้ว

สับสนไปหมด

เหนื่อย ท้อ เบื่อ

ไม่มีความสุขเลย

ไม่นึกเลยนะเนี่ยว่าชีวิตนี้จะมีวันที่เรารู้สึกเสียความมั่นใจ

และรุ้สึกแย่กับตัวเองได้ขนาดนี้

แต่การโทดตัวเองไปมันก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรหรอก เนอะ

ได้แต่หวังว่าวันต่อไปของเรามันจะดีขึ้นบ้างแล้วกัน

เฮ้ออออออออออออออออออออออออออออออออ

ขอถอนหายใจแรงๆเลยแล้วกัน

ตอนนี้อยากจะหากำลังใจให้กับตัวเองบ้าง

เพราะการอยู่อย่างสิ้นหวังนี่มันช่างแย่เหลือเกิน

แต่ปัญหาก็คือ เรายังหาทางออกที่ดีพอไม่ได้ ยังนึกไม่ออกว่าจะทำยังงัยดี

รู้เพียงว่า คงหนีไม่พ้นการพยายามให้มากขึ้นอีกหลายๆเท่า

ซึ่งถ้าคราวนี้ล้มเหลวอีก

เราก็คงจะไม่เสียใจนักหรอก เพราะตอนนี้เริ่มจะรู้ตัวแล้วว่า

ขีดความสามรถตัวเองมันต่ำนักมันจึงอาจจะไม่แปลกที่จะพยายามทำไปแล้วไม่ประสบผลสำเร็จ

แต่ทำยังงัยได้หล่ะ  เนอะมันก้อต้องอ่านต้องเรียนกันไปตามหน้าที่ ตามทางที่มันควรจะเป็นนั่นแหล่ะ

ที่ยากก็คือ ต่อไปนี้มันคงจะเป็นการอ่านหนังสือที่แสนทรมาน เพราะมันไม่ได้อ่านเพราะอยากอ่าน อยากรู้อย่างที่ผ่านๆมา

แต่มันเป็นได้ก็แค่การอ่านตามหน้าที่แค่นั้นเอง

เมื่อคืนแอบนั่งร้องไห้เล็กน้อย แล้วก้อปรึกษากะนังปอย

นังปอยมันบอกว่า ให้หาทางออกโดยการ หาความสุขให้ตัวเอง ให้รางวัลตัวเอง จะได้ไม่รู้สึกไร้ค่านัก

ก้อเลยลองมาคิดว่า ปีนี้จะลองซื้อของขวัญให้ตัวเองดู

สอบคอมพรีเสดก้อจะเป็นวาเลนไทน์แล้วด้วย

เอาเป็นว่าวาเลนไทน์ปีนี้น้องโอ๋จะได้ของขวัญอย่างน้อย 1 ชิ้นจากตัวเอง

เราจะอ่านหนังสือเพื่อของขวัญชิ้นนั้นก้อแล้วกัน

ซึ่งตอนนี้ก็เล็งๆไว้แล้ว เป็นสิ่งที่อยากได้มาหลายปี

ปี 2552 นี้คงจะเป็นปีที่ดีที่เราจะได้มันมาเป็นเจ้าของจิงๆจังๆซะที

รอกันหน่อยนะจ๊ะของขวัญ  ห้ามมีใครไปซื้อก่อนด้วยหล่ะวันนี้ชั้นใช้สายตาจองไว้แล้วนะ

....วาเลนไทน์เจอกันๆๆๆๆ